Przewodniczący ubiegłych kadencji

Prof. dr hab. n. med. Aleksander Mrozikiewicz urodził się 27.09.1930 r. w Poznaniu. W latach 1950–1956 studiował na Wydziale Lekarskim AM im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. W 1956 r. uzyskał dyplom lekarza. W tym samym roku zaczął pracować w Zakładzie Farmakologii AM w Poznaniu, początkowo jako asystent, od 1960 r. jako starszy asystent, a od 1965 r. jako adiunkt. W kwietniu 1970 r. na podstawie pracy pt. „Badania doświadczalne nad wpływem usunięcia nadnerczy na siłę działania leków na ośrodkowy układ nerwowy” otrzymał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie farmakologii. W 1972 r. uzyskał stanowisko docenta. W maju 1980 r. został kierownikiem Zakładu Farmakologii Klinicznej przy Wydziale Lekarskim AM w Poznaniu. W 1982 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1993 r. tytuł profesora zwyczajnego. W okresie od maja 1956 do października 1994 r. pracował dodatkowo jako wolontariusz w I Klinice Chorób Wewnętrznych AM w Poznaniu, gdzie w 1960 r. uzyskał I stopień, a w 1964 r. – II stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych. W 1975 r. uzyskał specjalizację II stopnia z farmakologii klinicznej. Już w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia brał czynny udział w pionierskich pracach zmierzających do rozwoju farmakologii klinicznej w Polsce. Polegały one na opracowaniu programu jej nauczania na wydziałach lekarskich, stomatologicznych, farmaceutycznych oraz oddziałach analityki medycznej Akademii Medycznych, tworzeniu katedr i zakładów farmakologii klinicznej w polskich uczelniach medycznych, współautorstwie i redakcji pierwszych znanych polskich podręczników z tej dyscypliny m.in. „Farmakologia kliniczna” pod redakcją A. Chodery i Z.S. Hermana, realizacji programów naukowo-badawczych dotyczących chronofarmakoterapii, terapii monitorowanej i farmakogenetyki. Wiele uwagi poświęcił zagrożeniom związanym z powikłaniami polekowymi. Był autorem książki „Interakcje leków” wydanej przez PZWL w 1978 r. oraz współautorem książki „Uboczne działania leków” wydanej również przez PZWL w 1982 r. Z jego inicjatywy został utworzony, pierwszy w Polsce, Regionalny Ośrodek Monitorowania Niepożądanych Działań Leków przy Zakładzie Farmakologii Klinicznej w Poznaniu.

Zawsze wykazywał niezwykły talent organizacyjny promujący tę nową dziedzinę medycyny na organizowanych przez niego kongresach, zjazdach, sympozjach i konferencjach. Jako przewodniczący Sekcji Farmakologii Klinicznej Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego zorganizował w Poznaniu pierwszy zjazd naukowy. Jego starania doprowadziły do utworzenia w 1997 r. Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii, którego był pierwszym przewodniczącym. W 2005 r. kierował organizacją VII Europejskiego Kongresu Farmakologii Klinicznej i Terapii, który odbył się w Poznaniu. W tym samym roku został mianowany Honorowym Prezesem Europejskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii.

W latach 1985–1992 i 2002–2008 pracował również w Instytucie Roślin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu, pełniąc w latach 1986-1992 funkcję kierownika Zakładu Farmakologii. Jego dużą zasługą było wprowadzenie nowoczesnych metod farmakologicznych do badań leku roślinnego. O swojej pracy w Instytucie prof. Aleksander Mrozikiewicz pisał: „Instytut Roślin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu to ośrodek naukowy o międzynarodowej renomie, mający liczne zagraniczne kontakty i współpracę oraz wydawca znaczących wydawnictw naukowych w dziedzinie leków pochodzenia roślinnego.” Swój pobyt i nawiązane w IRiPZ kontakty uważał za cenny okres w swej działalności naukowej. Pod kierunkiem prof. Mrozikiewicza były prowadzone wielokierunkowe badania preparatów z naparstnicy wełnistej, cebuli morskiej, miłka wiosennego i głogu w zakresie ich wpływu na układ krążenia; preparatów zawierających karczochy w zakresie ich wpływu na układ pokarmowy, czy ziela dziurawca w zakresie wpływu na układ nerwowy w wielu modelach doświadczalnych, a uzyskane wyniki dały podstawy do opracowywania nowych leków pochodzenia roślinnego. Tym samym Pan Profesor stal się jednym z współtwórców sukcesu polskiego leku roślinnego. W latach 2002-2008, będąc już na emeryturze, prof. Mrozikiewicz dalej wspierał swoją wiedzą i doświadczeniem działania ówczesnej Dyrekcji Instytutu, przyczyniając się tym samym do wzrostu prestiżu tej placówki naukowej, tak poprzez udział w projektowaniu licznych uzyskanych grantów badawczych, czy poprzez znakomitą organizację wielu konferencji naukowych o zasięgu międzynarodowym i krajowym, których sukcesy były kojarzone jednoznacznie z jego osobą. Profesor Aleksander Mrozikiewicz był autorem ponad 100 oryginalnych prac naukowych, 2 monografii dotyczących interakcji leków i niepożądanych działań leków oraz ponad 20 rozdziałów w podręcznikach i monografiach z dziedziny farmakologii i terapii medycznej. Był inicjatorem powstania Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii, którego prezesem został w 1997 r. W 1994 r. został członkiem Zarządu Głównego Europejskiego Stowarzyszenia Farmakologii Klinicznej i Terapii, a w 2005 r. został honorowym prezesem tegoż Stowarzyszenia. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Odznaką „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Odznaką „Za Zasługi w Rozwoju Województwa Wielkopolskiego” oraz Honorową Odznaką Miasta Poznania.
Profesor dr hab. Aleksander Mrozikiewicz był wychowawcą i mistrzem wielu pokoleń lekarzy i farmaceutów, specjalistów farmakologii klinicznej i farmacji klinicznej, człowiekiem prawym, pogodnym, życzliwym i skromnym. Cechowała go łagodność, a jednocześnie stanowczość w realizacji postawionych celów w pracy zawodowej i działalności naukowej.

Prof. Andrzej Członkowski urodził się 3 lutego 1943 r. w Lublinie. W latach 1960–1966 r. studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej (AM) w Warszawie. Po ukończeniu dwuletniego stażu podyplomowego w Centralnym Szpitalu Kolejowym w Warszawie uzyskał stypendium specjalizacyjne w dziedzinie farmakologii klinicznej w Klinice Chorób Wewnętrznych Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego kierowanej przez prof. Edwarda Rużyłłę. Powołanie do służby wojskowej uniemożliwiło mu kontynuowanie specjalizacji, ale warunki pracy pozwalały na udział w pracach eksperymentalnych. Za zgodą prof. Piotra Kubikowskiego, jako wolontariusz, a następnie doktorant (1969–1971) rozpoczął pracę w Katedrze i Zakładzie Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej AM. W 1974 r. na podstawie rozprawy „Działanie niektórych leków psychotropowych u zwierząt poddanych długotrwałej izolacji oraz z uszkodzonym układem serotoninergicznym”, uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 1983 r. na podstawie pracy „Receptor neuroleptyczny i opiatowy w mózgu: badania in vivo i in vitro” i dorobku naukowego otrzymał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie farmakologii. W 1987 r. uzyskał specjalizację II stopnia w zakresie farmakologii, a w 1989 r. specjalizację II stopnia w zakresie farmakologii klinicznej. Tytuł profesora otrzymał w 2000 r.
Od 1991 r. przez 22 lata kierował Katedrą i Zakładem Farmakologii Doświadczalnej i Klinicznej Akademii Medycznej w Warszawie (od 2006 r. Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego).
Pełnił szereg funkcji w organach, komisjach i zespołach uczelnianych. W latach 1996–2002 był prorektorem ds. nauki i współpracy z zagranicą AM w Warszawie, członkiem Senatu AM (1993–2008), Senackiej Komisji ds. Dydaktyki (członek 1991– 1993, przewodniczący 1993–1996,) przewodniczącym Senackiej Komisji Statutowej (2002–2008), członkiem Senackiej Komisji Etycznej do Badań Naukowych na Ludziach (1991–1993), przewodniczącym Senackiej Podkomisji Etycznej do Badań Naukowych na Zwierzętach (1991–1993), przewodniczącym Wydziałowej Komisji Wyborczej (1990–1993), opiekunem Studenckiego Towarzystwa Naukowego (STN) AM (został członkiem honorowym STN), członkiem Wydziałowej Komisji ds. Reformy Studiów (1989–1992), członkiem (1999–2002), następnie przewodniczącym (2002–2009) Rady Społecznej Szpitala Klinicznego nr. 2 AM w Warszawie.
Zainteresowania naukowe prof. Andrzeja Członkowskiego dotyczyły między innymi mechanizmów działania leków psychotropowych, a szczególnie znaczenia układu serotoninergicznego. Do najczęściej cytowanych należą publikacje dotyczące rozmieszczenia receptorów opioidowych w rdzeniu kręgowym człowieka i wybranych gatunków zwierząt, roli układów opioidowych w przewlekłym bólu oraz roli mikrogleju, astrogleju, cytokin i tlenku azotu w patogenezie doświadczalnego modelu choroby Parkinsona.
W latach 1976–1995 współpracował naukowo z Max-Planck-Institut fur Psychiatrie w Monachium i Martinsried (pobyty długo i krótkoterminowe jako stypendysta Max-Planck-Gesellschaft w latach 1976–1995, łącznie ponad 4,5 roku w wyniku czego powstały 24 wspólne publikacje). Dzięki nawiązaniu wieloletniej współpracy naukowej z neurofarmakologami o światowej renomie mógł w 1977 r. w swojej macierzystej jednostce w AM w Warszawie zorganizować i wyposażyć pracownię izotopową, w której prowadzono badania radioreceptorowe oraz w kolejnych latach organizować wyjazdy naukowe młodszych pracowników do RFN i USA. W latach 2006–2015 w Niemieckiej Wspólnocie Badawczej (DFG) był członkiem Naukowej Sieci Łącznikowej w Polsce („the Liaison Scientist Network in Poland”). Członek jury Polsko (FNP) – Niemieckiej (DFG) Nagrody Naukowej COPERNICUS (2005–2008).
Brał udział w wielu krótkoterminowych pobytach naukowych: 1999 – Beijing Medical University (Pekin); 1999 – National Institute of Neurological Disorders and Stroke (Bethesda, MR); 1994 – stypendysta National Institute on Drug Abuse (NIDAINVEST): The Parkinson Institute i Somatix Therapy Corp. (Alameda, CA); University of Minnesota Medical School (Minneapolis, MN); National Institute of Mental Health, Neuroscience Research Center Washington, DC); National Center for the Study of Wilson’s Disease (New York, NY); University of South Florida Medical School (Tampa, FL); National Institute on Drug Abuse (NIH), Addiction Research Center (Baltimore, MD); 1991 – Academic Hospital (Utrecht); L’Hospital Lariboisiere (Paryż); Inst. Pasteur Merieux (Lion); 1990 – Istituto di Science Farmacologiche Universita Degli Studi di Milano (Mediolan; 1989 – Hadassach Medical School (Jerozolima); King Georg’s Medical College (Lucknow); Central Drug Research Institute (Lucknow); 1986 – Addiction Research Foundation (Toronto); Western Hospital University of Toronto (Toronto); 1983 – Kyoto University (Kioto); 1978 – Instytut Neurologii Akademii Nauk Medycznych ZSRR (Moskwa).
Profesor Andrzej Członkowski przez wiele lat współpracował Komitetem Badań Naukowych (KBN) oraz Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW). Od 2005 r. był między innymi członkiem Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Dofinansowywania Projektów Współfinansowanych ze Środków Europejskiego Funduszu Regionalnego UE, Zespołu Specjalistycznego Nauk Medycznych ds. Projektów Badawczych (2008–2009), Zespołu Zadaniowego ds. Oceny Wniosków Współfinansowanych z Funduszy Strukturalnych w Zakresie Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarki (2007–2013), Interdyscyplinarnego Zespołu ds. Badań Własnych Szkół Wyższych (2005–2009), Zespołu ds. Oceny Czasopism Naukowych MNiSW (2007–2009); członek: Zespołu Nauk Medycznych KBN V kadencji (2004–2005), Zespołu Nauk Medycznych Rady Nauki MNiSW (2005–2008), Zespołu Specjalistycznego Nauk Medycznych Komisji Badań na rzecz Rozwoju Nauki (2008–2010).
Jako przewodniczący (1999–2002), potem członek (2002–2005), a następnie wiceprzewodniczący (2005–2009) Krajowej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach m.in. organizował system działania lokalnych komisji etycznych w Polsce. W 2011 r. został powołany na członka Korpusu Ekspertów Narodowego Centrum Nauki w Krakowie.
Współpracował z Ministerstwem Zdrowia będąc w Radzie Naukowej przy Ministrze Zdrowia jako sekretarz naukowy (1983–1988), członek Zespołu ds. Kształcenia (1996–1999), oraz członek Rady (2001–2005). W latach 1998–2014 był konsultantem krajowym w dziedzinie farmakologii klinicznej, przez rok (1998–1999) pełnił obowiązki konsultanta krajowego dla specjalizacji farmaceutycznych. Był przewodniczącym Państwowej Komisji Egzaminacyjnej w dziedzinie farmakologii klinicznej (2007–2014). Brał udział w Komisji Rejestracji Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych (członek 1997–2002, przewodniczący w 2002 r.).
Profesor Andrzej Członkowski od wielu lata jest zaangażowany w prace Komitetów Naukowych Polskiej Akademii Nauk: Komitetu Nauk Fizjologicznych i Farmakologicznych (KNFiF) oraz Komitetu Terapii i Nauk o Leku (KTiNoL) (od 1996 r. członek KNFiF PAN, w latach 2007–2011 jego wiceprzewodniczący, a także przewodniczący Komisji Farmakologii przez dwie kadencje Komitetu Nauk Fizjologicznych PAN, w KTiNoL wiceprzewodniczący 2011– 2015, członek 2015–2024, członek Prezydium od 2024 r.)
Profesor Andrzej Członkowski jest zaangażowany w prace Rady Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (FNP), jako członek (2004–2008), przewodniczący (2008–2012), członek Komisji Etyki (2017–2018), a obecnie członek Zespołu Doradców Rady od 2015 r. Był członkiem założycielem trzech towarzystw naukowych oraz członkiem 6. rad naukowych, w tym przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Reumatologii. Jako dowód uznania za wkład w rozwój tych dziedzin został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Farmakoekonomicznego (2010 r.), Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego (2013 r.) oraz Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii (2019 r.).
W 1991 r. otrzymał Odznakę Honorową PCK.
Przez całe swoje życie zawodowe prowadził zajęcia z farmakologii i toksykologii oraz farmakologii klinicznej dla studentów I Wydziału Lekarskiego, Wydziału Lekarsko-Dentystycznego i Wydziału Farmacji oraz na kursach podyplomowych. Był organizatorem Warszawskich Dni Farmakologii, Farmakoterapii i Farmakoekonomiki (1999–2003). Członek Komisji Konkursu „Lider nauk farmaceutycznych” (V edycji konkursu 2014–2018). Promotor 14 doktoratów; w latach 1995–2013 opiekun pięciu habilitacji, a w 2014 r. kolejnych trzech, w których nie było formalnego wymogu posiadania opiekuna.
Przygotował 54 recenzje prac doktorskich i 29 prac habilitacyjnych. Bierze aktywny udział jako członek, recenzent lub przewodniczący, w pracach Komisji Doktorskich i Habilitacyjnych. Jest współautorem rozdziałów i redaktorem podręczników i tłumaczeń podręczników. Był członkiem Komisji Nostryfikacyjnej I Wydziału Lekarskiego WUM oraz członkiem Komisji Wstępnej ds. Przewodów Doktorskich w I Wydziale Lekarskim. Otrzymywał ponad 20 razy wyróżnienia JM Rektora AM/WUM, w tym w 2018 r. za całokształt dorobku, za osiągnięcia naukowe, wieloletnią pracę na rzecz kształcenia i rozwoju naukowego kadry Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz aktywną działalność organizacyjną i naukową.

Prof. dr hab. n. med. Przemysław M. Mrozikiewicz
Prezes Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii w latach 2007–2014
Pracownik naukowy Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.
Kierownik Pracowni Farmakogenetyki Doświadczalnej przy Katedrze i Zakładzie Farmacji Klinicznej i Biofarmacji.
Kierownik Zakładu Farmakologii i Fitochemii w Instytucie Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu.
Dyrektor Instytutu Roślin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu w latach 2002-2008.
Członek licznych towarzystw naukowych.
Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii.
Przewodniczący Sekcji Fitoterapii Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w latach 2006-2010.
Wiceprezes Polskiego Komitetu Zielarskiego w latach 2005-2009.
Członek Komisji Farmakopei Polskiej w latach 2003-2011.

Profesor Przemysław M. Mrozikiewicz
Przewodniczący
Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii
w latach 2009–2014

Prof. dr hab. n.med. Przemysław M. Mrozikiewicz urodził się 31 lipca 1964 roku w Poznaniu. W latach 1983-1989 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. W latach 1991–1994 był stypendystą Deutscher Akademischer Austausch Dienst (DAAD) w Instytucie Farmakologii Klinicznej Freie Universität Berlin. W 1994 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy pt. „Ocena częstości alleli polimorficznej aryloamino-N-acetylotransferazy u dzieci z cukrzycą insulinozależną w populacji Wielkopolski” (promotor: Prof. dr hab. Bożena Raszeja-Wanic). W latach 1994-2001 pracował jako asystent w Instytucie Farmakologii Klinicznej (Charité) Uniwersytetu Humboldta w Berlinie, prowadząc badania nad znaczeniem polimorfizmu enzymów z rodziny CYP450 w metabolizmie ksenobiotyków. Jednocześnie uzyskał I oraz II stopień specjalizacji z farmakologii klinicznej,
a w 1999 roku uzyskał także specjalizację I stopnia w dziedzinie chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. W 2000 roku otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy pt. „Ocena częstości występowania genetycznie uwarunkowanego polimorfizmu enzymów metabolizujących ksenobiotyki w wybranych grupach populacji Wielkopolski”. W latach 2001–2002 pełnił funkcję kierownika Pracowni Farmakogenetyki
w Instytucie Farmakologii Klinicznej Uniwersytetu Humboldta w Berlinie.
Po powrocie do Polski, w 2002 roku objął stanowisko Dyrektora Instytutu Roślin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu, które piastował do końca 2008 roku. W latach 2002–2008 był także kierownikiem Zakładu Farmakologii
i Biotechnologii w Instytucie. W Instytucie zainicjował badania nad molekularnymi podstawami fitoterapii i bezpieczeństwem stosowania leków ziołowych oraz rozszerzył zakres badań Instytutu o zagadnienia genetyczne metabolizmu ksenobiotyków i podatności na występowanie chorób cywilizacyjnych. Zajmował się też interakcjami między preparatami (lekami) roślinnymi a lekiem syntetycznym. Zorganizował liczne konferencje krajowe
i międzynarodowe, które zwróciły uwagę na potrzebę indywidualizację farmakoterapii. Profesor interesował się również regulacjami prawnymi
i etycznymi w Polsce i Unii Europejskiej dotyczącymi badania i dopuszczania nowych leków do obrotu oraz prowadził badania kliniczne zgodnie z zasadami Dobrej Praktyki Klinicznej (GCP).
Od października 2009 roku Profesor był zatrudniony w Katedrze Farmacji Klinicznej i Biofarmacji na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję kierownika Pracowni Farmakogenetyki Doświadczalnej. W październiku 2010 roku Profesor Przemysław M. Mrozikiewicz otrzymał tytuł profesora nauk medycznych nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 2010–2014 pełnił także funkcje kierownika Zakładu Kontroli Jakości Produktów Leczniczych
i Suplementów Diety oraz Zakładu Farmakologii i Fitochemii w Instytucie Włókien Naturalnych i Roślin Leczniczych w Poznaniu.
Prof. dr hab. Przemysław M. Mrozikiewicz był autorem i współautorem 145 prac oryginalnych i poglądowych opublikowanych w wielu specjalistycznych czasopismach naukowych. Był również współautorem trzech monografii oraz autorem lub współautorem ponad 180 opublikowanych doniesień przedstawianych na różnych z kongresach i konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych. W latach 2002–2014 był członkiem Rady Naukowej
i Redakcyjnej kwartalnika „Herba Polonica”. Od 2003 roku był członkiem Komisji Leków Naturalnych i Biotechnologii Komitetu Nauk o Terapii i Lekach Polskiej Akademii Nauk. W 2004 roku został powołany do Komisji Farmakopei Polskiej, gdzie przewodniczył Podkomitetowi Farmakognozji. W 2004 roku zainicjował współpracę z EMEA (Grupą Roboczą ds. Farmakogenetyki). W 2005 roku został powołany do Komitetu ds. Kwalifikacji Produktów Pogranicza przy Ministerstwie Zdrowia, a rok później został wybrany na wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu Zielarskiego. W latach 2006-2010 był przewodniczącym Sekcji Fitoterapii Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, a od 2009 roku pełnił funkcję przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej
i Terapii. Ponadto był członkiem takich towarzystw naukowych, jak German Society for Clinical Pharmacology, European Association for Clinical Pharmacology and Therapeutics, Gesellschaft für Arzneipflanzenforschung, Stowarzyszenie na Rzecz Dobrej Praktyki Badań Klinicznych. Pełnił rolę promotora 6 zakończonych rozpraw doktorskich. W 2010 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność naukową.
Profesor Przemysław M. Mrozikiewicz zmarł 2 lutego 2014 roku.

Prof. Przemysław Mikołajczak

Prof. Agnieszka Seremak-Mrozikiewicz
Tekst powstał m. in. na podstawie informacji opublikowanych w Herba Polonica, 60 (3), 2014.

Profesor Anna Wiela-Hojeńska
Przewodnicząca Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii
w latach 2014–2018

Prof. dr hab. n. farm. Anna Wiela-Hojeńska – absolwentka Wydziału Farmaceutycznego Akademii Medycznej we Wrocławiu; posiadane specjalizacje z zakresu: I0 – farmakodynamiki, II0 – farmacji klinicznej (jako jeden z pierwszych specjalistów z farmacji klinicznej w Polsce). Pełnione funkcje: kierownik Katedry i Zakładu Farmakologii Klinicznej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu (UMW), w tym Regionalnego Ośrodka Monitorowania Niepożądanych Działań Leków, konsultant krajowy ds. farmacji klinicznej, przewodnicząca: Grupy eksperckiej Farmakoterapeutycznej Komisji Farmakopei, prezes I kadencji a obecnie wiceprezes Polskiego Towarzystwa Farmacji Klinicznej, członek Komitetu Naukowego Wydziału V Nauk Medycznych PAN, członek zarządu: Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii (wcześniej przewodnicząca), Polskiego Stowarzyszenia Farmaceutów Onkologicznych, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Członek: Komisji Bioetycznej przy Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. Ludwika Hirszfelda PAN, Okręgowej Rady Aptekarskiej DIA we Wrocławiu, Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego, Polskiego Towarzystwa Bezpiecznej Farmakoterapii, Europejskiego Towarzystwa Farmacji Onkologicznej. Organizator zjazdów i konferencji naukowych. Przedmiotem Jej działalności naukowej są badania farmakologiczno-kliniczne związane z problemem indywidualizacji i optymalizacji farmakoterapii, dotyczące zwłaszcza: monitorowania niepożądanych działań leków, w tym interakcji, patofarmakokinetyki, farmakogenetyki, terapii monitorowanej stężeniami leków w organizmie. Prowadzi: działalność dydaktyczno-wychowawczą w ramach kształcenia przeddyplomowego na Wydziałach: Farmaceutycznym (kierunki farmacja, analityka medyczna, dietetyka), Lekarskim (kierunek lekarski), English Division, Pielęgniarstwo i Położnictwo (kierunek ratownictwo medyczne), na kierunku Chemia i Toksykologia Sądowa Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego; działalność informacyjno-szkoleniową w ramach kształcenia podyplomowego farmaceutów i lekarzy. Jest kierownikiem kursów i wykładowcą. Pełniła funkcję kierownika: specjalizacji farmaceutów w dziedzinie farmacji klinicznej, ponadto pięciu edycji Studiów Podyplomowych 2-semestralnych odpowiednio „Niekomercyjne Badania Kliniczne – projektowanie, realizacja i zarządzanie” (ABM we współpracy z UMW), „Badania Kliniczne – projektowanie, organizacja, realizacja” (UMW) oraz realizuje szkolenia dla personelu medycznego w zakresie Pharmacovigilance w szpitalach Wrocławia i regionu.

Profesor Bogusław Okopień

Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii
w latach 2018–2024

Prof. dr hab. n. med. Bogusław Okopień urodził się 07 czerwca 1960 r. w Żywcu

Wykształcenie, stopnie i tytuły naukowe:
Dyplom lekarza z wyróżnieniem, Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej – 1985 r.
Stopień doktora nauk medycznych, Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej – 1992 r.
Stopień doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny – farmakologii klinicznej – 2001 r.
Tytuł profesora nauk medycznych – 2007 r.

Specjalizacje:

• specjalista II stopnia z zakresu chorób wewnętrznych – 1994 r.
• specjalista II stopnia z zakresu farmakologii klinicznej – 1998 r.
• specjalista w dziedzinie hipertensjologii – 2013 r.

Zatrudnienie i doświadczenie zawodowe:
od 1985 r. – nadal Śląski Uniwersytet Medyczny (początkowo w Zakładzie Farmakologii, od 1995 r. w Zakładzie Farmakologii Klinicznej; od grudnia 2005 r. kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej, od marca 2007 kierownik Katedry Farmakologii SUM; w marcu 2011 r. na stanowisku profesora zwyczajnego)
2008–2012 – Prodziekan ds. Studentów Wydziału Lekarskiego SUM w Katowicach
2012–2020 – członek Senatu SUM
2012–2020 – Przewodniczący Senackiej Komisji do Spraw Studiów, Studentów i Jakości Kształcenia.
2012–2018 – Przewodniczący Rady Społecznej przy SPSK nr 5 (Ceglana).
Od 2005 r. – członek Komisji Bioetycznej SUM (od 02.11.2017 r. i od 22.12.2020 przewodniczący
Od 2019 r. – członek Rady Uczelni (ponownie wybrany na drugą kadencję)

Badania naukowe i promowanie młodej kadry naukowej:
W pracy naukowo-badawczej zajmuje się zagadnieniami etiopatogenezy miażdżycy
w przebiegu hiperlipidemii doświadczalnej u zwierząt oraz naturalnego przebiegu tych schorzeń u ludzi. Bada potencjalne działania przeciwmiażdżycowe różnych grup leków z uwzględnieniem ich dodatkowych przeciwzapalnych i profibrynolitycznych mechanizmów działania. Stosując techniki hodowli komórkowej oceniał zmiany aktywności wydzielniczej komórek zapalnych, tj. monocytów i limfocytów T, a także adipocytów brzusznej tkanki tłuszczowej izolowanych od chorych z zaburzeniami gospodarki lipidowej.
Był kierownikiem dwóch projektów badawczych finansowanych ze środków Komitetu Badań Naukowych: „Rola adipokin w mechanizmie działania wybranych leków hipolipemicznych” zakończony 2008 r. oraz „Udział hormonów tkanki tłuszczowej serca i ich receptorów w patogenezie choroby wieńcowej” zakończony w 2013 r.
Autor i współautor 568 publikacji pełnotekstowych krajowych i zagranicznych o łącznym współczynniku oddziaływania IF=730, (współczynnik Hirscha – 41).
Autor kilkudziesięciu rozdziałów w skryptach i podręcznikach poświęconych farmakoterapii nadciśnienia, hiperlipidemii i zespołu metabolicznego. Jest również członkiem rad naukowych i recenzentem czasopism specjalistycznych.
Promotor 17 zakończonych przewodów doktorskich w dziedzinie nauki medyczne
Opiekun 7 specjalizacji w dziedzinie chorób wewnętrznych i 6 specjalizacji w dziedzinie farmakologii klinicznej.
W czasie kierowania Katedrą i Kliniką 3 osoby uzyskały tytuł profesora nauk medycznych, oraz 3 stopień doktora habilitowanego.

Działalność dydaktyczna i członkostwo w towarzystwach naukowych:
Wykładowca na kursach dla lekarzy i farmaceutów organizowanych przez Kolegium Kształcenia Podyplomowego SUM oraz Śląskie Centrum Zdrowia Publicznego w Katowicach.
Od 2004 r. członek Komitetu Terapii i Nauk o Leku PAN
2016 – 2019 członek Komitetu Nauk Fizjologicznych i Farmakologicznych PAN
2019–2024 Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii
od 1989 – członek Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego (sekretarz Oddziału Śląskiego 1992–1998)
od 1995 r. – członek Towarzystwa Internistów Polskich oraz Towarzystwa Terapii Monitorowanej
od 1997 r. – członek New York Academy of Sciences
od 1999 r. – członek Polskiego Towarzystwa Farmakologii Klinicznej i Terapii
od 2000 – członek Towarzystwa Medycyny Ubezpieczeniowej
od 2001 r. – Polskiego Towarzystwa Badań nad Miażdżycą
od 2003 r. – członek International Atherosclerosis Society

Nagrody i odznaczenia:
Dwukrotnie Nagroda Zespołowa I stopnia Ministra Zdrowia za badania dotyczące prewencyjnego działania antagonistów wapnia u szczurów karmionych dietą miażdżycorodną oraz za cykl publikacji dotyczących problemów dodatkowych efektów farmakodynamicznych leków hipolipemizujących. Wielokrotnie otrzymywał nagrody I i II stopnia Rektora SUM za oznaczenie cytokin osoczowych odpowiedzialnych za miażdżycowe uszkodzenie naczyń, za wykazanie działania przeciwzapalnego fenofibratu u chorych z nietolerancją metaboliczną glukozy oraz za prace poświęcone zagadnieniu farmakologicznej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron w chorobach układu krążenia
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 100-lecia Towarzystwa Internistów Polskich oraz Odznaką Zasłużonego dla Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.
W 2023 roku Klinika Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej, którą kieruje przeszła proces ewaluacji i została wpisana do sieci klinik lipidologicznych Europejskiego Towarzystwa Miażdżycowego (EAS Lipid Clinic Network), a pracownicy Kliniki uzyskali tytuły certyfikowanych lipidologów.
Od 2014 r. konsultant krajowy w dziedzinie farmakologii klinicznej.